สิ้นสุดการเดินทางอันยาวนาน

วันนี้เป็นวันที่ีสิ้นสุดภารกิจในการงาน การงานที่ทำเงินหล่อเลี้ยงชีวิต ออกจาก กทม. วันที่ 6 กรกฎาคม 2553 มายังสุราษฎร์ธานี วันนี้ 13 กรกฎาคม 2553 จะกลับ กทม. คิดถึงงานอื่นๆ ในหน้าที่ จบภารกิจคราวนี้ไม่ดีงามในภารกิจ แต่ดีงามในแง่ความสัมพันธ์ ของส่วนตัว ได้รู้เห็นความเห็นแก่ตัวของคนมากขึ้น และเห็นอัตตาของตัวเองยังไม่ลดลง ขอบคุณที่ได้กลับมาเยือนถิ่นเก่า ขอบคุณทุกคนที่เกี่ยวข้อง ความผูกพันกลับมา
บางครั้งเราก็ต้องกินบุญเก่า ถ้าไม่มีบุญเก่าเราก็อาจจะประสานงานไม่ได้ดีถึงเพียงนี้
งานที่ข้องเกี่ยวกับผู้คนจำนวนมากเป็นงานที่อาจจะยากถ้าไม่มีใจ แต่ถ้ามีใจเราก็ไปได้ไกลกว่า บางคนหวัง บางคนตั้งใจ บางคนแสวงหา แต่ใครละจะได้ดั่งหวัง
จบวันนี้เพื่อมีวันใหม่ จบแล้วเราเรียนรู้อะไรบ้าง เรียนรู้แล้วเราเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง ชีวิตยังคงเหมือนเดิมหรือพัฒนาขึ้น จากที่เราเรียนรู้มา เราไม่อาจเรียนรู้ไดยไม่มีบทเรียน เหตุการณ์เป็นบทเรียนที่ดี เป็นครูที่อยู่ตรงหน้า เพียงแต่ว่าลูกศิษย์ได้เรียนรู้หรือยัง
บางครั้่งเราก็มีใจไม่ต้องการเรียนรู้ เรามีเหตุผลมากเกินไป เราระแวงแคลงใจ เรากลัว เราเลยไม่เรียนรู้
น่าสงสารตัวเราที่อดีตสร้าง เหตผล ความระแวง และความกลัวให้กับเรา เราตกอยู่ในบ่วงนั้น
เราผู้

บนเส้นทางแห่งการแสวงหา

บนรถทัวร์ บขส.เราเดินทางกลับ กทม.โดยรถของ บขส. 999 24 ที่นั่ง ลอง post ข้อความบนรถดูสักครั้ง เพราะวันนี้ได้นั่งคนเดียว เป็นอะไรที่สบายดีมาก ที่ไม่มีใครเลือกนั่งกับเรา
เดินทางจากพัทยาไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับหลายคน บนเส้นทางแสวงหาเราและเขา เชื่อมกันและกันบนความสัมพันธ์ที่มี เป็นสิ่งทีทุกคนแสวงหากันอย่างหวังจะเรียนรู้ซึ่งกันและกัน
บางครั้งความมั่นใจของคนต้องใช้เวลาที่จะสร้าง มีโอกาส มีปัจจัยจหลายอย่าง เราเดินทางทั้งชีวิต บางครั้งมั่นใจบางครั่งไม่มั่นใจ บางทีต้องถามตนเองว่าทำไมต้องมั่นใจหรือไม่มั่นใจ

แม่

ครบรอบวันจากไปของแม่เป็นปีที่สามแล้ว ยังคิดว่าแม่คุ้มครองเราอยู่เสมอ
รักแม่